به آرزوی بلندم نشستهای و نهانی
نمیرسم به وصالت، اگرچه وصله جانی
بسنده کرده خیالم به آرزوی بلندش
الا که در رگ و خونی، الا که روح و روانی
خدا نگیرد از این دل خیالِ خاطرهها را
در انتظار تو گشتم، خمیدهروی و کمانی
رفیق روز و شبم شد خیال چشم خمارت
که رفتهایم همه جا را، من و خیال روانی
به نقش روی تو سوگند که در تخیلم آمد
اگرچه زخمی هجرم، جهانمی و ندانی
نشسته روی دلم، غصههای پنهانی
از آنکه عاشق من بودی و پشیمانی
نهیب میزند عقلم که هین، بیدار شو
غروبِ رفتنِ تو شد طلوعِ ویرانی
به خواب رفتن و مُردن نمیکند فرقی
برای حبس ابدخورده هایِ زندانی
برای سینه زخم خورده ام که در چشمت
هزار واژه ی پاییزم و زمستانی
شبیه مُردنِ تدریجیِ قناریها
به رویِ من قفس انداختهای و میدانی
کویر تشنه ام و مبتلای لبخندت
برای این تَنِ خسته شبیه بارانی
دو چشمِ تو، قاتل شدست و احیابخش
تو وارثِ عیسی شدی و من فانی
نمک گیر موهای کوتاه بود
پلنگی که دلبسته ی ماه بود
همان بیگناهی که دارش زدی
دلم، یوسفی در ته چاه بود
به چشمان تو رهگذاری فقیر
به چشم همه مردمان شاه بود
اسیرِ غزلهای چشمانِ تو
به عشق تو درگیر این راه بود
تو رفتی و تا آخرین لحظه ها
سکوتش پر از حسرت و آه بود
به گرمای سوزان مرداد قسم
به اشکی که از گونه افتاد قسم
به شوری که انداخته شیرین زنی
به قلب و به احساس فرهاد قسم
به صیدی که در دام گرفتار شد
به فریاد خوشحال صیاد قسم
به شاگرد رندی که ناخاسته
دلش را سپرده به استاد قسم
به سرخی خونی که در سینه ام
ز دوری تو کرده فریاد قسم
به عقلی که دائم نهیب میزند
دل اصرار دارد که میخاد, قسم
که زیباترین چشم را " فاطمه"
خدا در وجود تو بنهاد، قسم
ظاهرم سنگ ولی ، در دل آتش
همچو یک کوه آتشفشانم
عشق ممنوعه با دیدن تو
لکنت افتاده است بر زبانم
چون پلنگی که در دام آهو
ناتوان گشته ام از شکارت
یا بگیرم به آغوش گرمت
یا بگیر از منِ خسته، جانم
************
خون به دل دارم و خنده به لب انداخته ام
بی سبب نیست که اینگونه غزل ساخته ام
لب تو میوه ی ممنوعه شد و جام شراب
که قمار دل خود را به لبت باخته ام
********
زیبایی و چون ماه درخشنده ترینی،
آری به یقین ماهترین، ماه زمینی
جانم به لب آمد که لبت را، بغلت را
جانم به لب آمد که مرا نیز ببینی
