منم آن کوچه ی بن بست

مثل آن کوچه ی بی رهگذر ِ بن بستم

که تو رفتی و دلم مانده به روی دستم

 

دیگرم میل سخن نیست مگر جز با تو

یا تو باید به کنارم بِنِشینی یا تو

 

معجزه حال من است لحظه ی خندیدن تو

لحظه شادیِ من موقع بوسیدن تو

 

تو همان دست خدایی میان هر درد

شانه ی امن و دعایی برای این مرد

 

بی تو از مردم این شهر فراری شده ام

بی تو حتی ز خودم هم متواری شده ام

 

همچو دریا که به ماه دور ولی نزدیک است

فکر دیدار توام گرچه دلم سخت شکست

 

شبی از عقل گذر کن به دلت گوش سپار

دور از آغوش تو افتاده ام اینجا بیمار

 

انتظارت بکشد قلب من و چایی ِسرد

ای همه حال خوشم مانده کنارت، برگرد