زخمِ دوست داشتنی

چه خوش اقبال ِ مردی که نوازش کرده موهاتو
همینه راز خوشبختی ، که وقتش بگذره با تو

 

بشه محوِ تماشای ، چشایی که نمک دارن
حواسش به صدات باشه، تو وقتی میگی حرفاتو

 

بفهمه برقِ چشماتو ، بهش وقتی که میخندی
چقدر خوشبخته مردی که ، داره میسازه رویاتو

 

چقدرآرومه اون قلبی، که بانبضت هماهنگه،
که حتی میکنه تقلید، همه حرفا و حرکاتو

 

تویی زیباترین زخمی که این دنیا بهم داده
که هر بار زخمو میبوسم، نمیگیره کسی جاتو