آمد و زد و رفت

آمد و طعنه ای بر این دل تنها زد و رفت

حسرتش را به دل غمزده ام جا زد و رفت

 

چه غزلها که شب و روز برایش گفتم

آتشی رنگ جدایی به غزلها زد و رفت

 

همچوصیدی که رها گشته و خون آلوده

تیر عشقی به سر و دست و دل ما زد و رفت

 

آمد از ره ، که من آرام بگیرم اما

سینه عاشق ما را دوسه تا ، تا زد و رفت

 

موی او بود که در دست به رقص می آمد

به من و معجزه ی موی خودش پا زد و رفت

 

چشم آهویی او قلب مرا می بوسید

خنجرش نیز دقیقا به همانجا زد و رفت

 

آرزویم همه این بود که فردای مرا

قفلی از درد به روی من و فردا زد و رفت